سوال...

دیر گاهی است سوءالی دارم

و معما این است:

سهم آزادی پروانه کجاست؟

و چرا بال کبوتر فقط آهنگ قفس میخواند؟

مرغ باران به کجا میبارد؟

و چرا یک گنجشک، بار اول که سر از لانه برون می آرد

تا که پر گیرد و بالا برود

آسمان را جا نیست؟

و نمیدانم من

از چه رو میگویند، شب خمار است و سیاه؟

شب اگر تاریک است، علتش بخشش خورشید به ماه است و زمین..

و سوالم این است:

سهم دلتنگی خورشید کجاست؟

پیراهن کبود پر از عطر خوش را
برداشتم که باز بپوشم پی بهار
دیدم ستاره های نگاهت هنوز هم
در آسمان آبی آن مانده یادگار
آمد به یاد من که ز غوغای زندگی
حتی تو را چو خنده فراموش کرده ام
آن شعله های سرکش سوزان عشق را
در سینه گداخته خاموش کرده ام

                   میروی تا با نبودن عشق را پرپر کنی.

                      میروی با اشک حسرت.دیده ام را تر کنی

                      آن همه گفتی نگاهم با نگاهت زنده است

                      من نباشم می توانی روزها را سر کنی؟؟؟

                      در نبودت گریه کردم.آینه احساس کرد!

                      آینه شو گریه ام را حس کنی. باور کنی

                      سبز درعشقت شدم کم کم تو دانستی ولی!

                      عاقبت می خواستی در قلب من خنجر کنی

                      بعد تو در سینه نامت می شود یک خاطره

                    کاش می شد قصه عشق مرا باور کنی...

از من بگریزید که می خوردم امروز
با من منشینید که دیوانه ام امشب
ترسم که سر کوی تو را سیل بگیرد
ای بی خبر از گریه ی مستانه ام امشب
یک جرعه ی آن مست کند هر دو جهان را
چیزی که لبت ریخت به پیمانه ام امشب
بی حاصلم از عمر گران مایه فروغی
گر جان نرود در پی جانانه ام امشب

به شانه ام زدی

که تنهاییم را تکانده باشی

به چه دلخوش کرده ای

تکاندن برف از شانه های آدم برفی

بمون ولي به خاطر غرور خسته ام برو

برو ولي به خاطر دل شكسته ام بمون

به موندن تو عاشقم به رفتن تو مبتلا

شكسته ام ولي برو ، بريده ام ولي بيا

چه گيج حرف مي زنم ، چه ساده درد مي كشم

اسير قهر و آشتي ميون آب و آتشم

چه عاشقانه زيستم چه بي صدا گريستم

چه ساده با تو هستم و چه ساده بي تو نيستم

تو را نفس كشيدم و به گريه با تو ساختم

چه دير عاشقت شدم چه ديرتر شناختم

تو با مني و بي توأم ببين چه گريه آوره

سكوت کن سکوت کن سكوت حرف آخره

ببين چه سرد و بي صدا ببين چه صاف و ساده ام

گلي كه دوست داشتم به دست باد داده ام

بمون كه بي تو زندگي تقاص اشتباهمه

عذاب دوست داشتن تلافي گناهمه

امواج زندگی را با آغوش باز پذیرا باش.


حتی اگر گاهی تو را به قعر دریا ببرد!


آن ماهی که همیشه بر سطح آب می بینی...


مرده است..!

مبتلا به میکروب غربت

 از پشت شیشه نگاهش کردم چه لاغر شده بود و چه نحیف می نمود

 دانستم که روز وداع نزدیک است

مُشتهایش را باز نمود کف دستش قطره های اشکم بود که روزی به او بخشیدم

 به چشمهایم دست کشیدم خشک بودند

رویاهایم را تکه تکه کرده ام وبه حراج می گذارم

 رویاهایم را می فروشم

تا بتوانم به جایش کابوس را قسطی بخرم